CD 2: Songs Evoking Easter Moods

Δύσκολο να πω οτιδήποτε τέτοιες μέρες πέρα από τις τυπικές ευχές. Όντας από αυτούς που βλέπουν το ποτήρι πάντα μισοάδειο –ιδίως όταν έχει αλκοόλ μέσα- το Πάσχα για μενα είναι ήδη τελειωμένη υπόθεση και δεν περιμένω την Ανάσταση για να νοιώσω ανάταση. Τελικά η προσμονή των εορτών είναι πολύ πιο συναρπαστική από την ίδια τη μέρα της γιορτής. Η οποία και αυτή σε τελική ανάλυση 24 ώρες κρατάει. Και τώρα ακούω στο ραδιόφωνο το ελ κλάσικο της Σαλλλονίκης και από τη μια δεν είμαι σίγουρος ότι θα ήθελα να πέσει ο μπαοκ στην Α2 –θα προτιμουσα να έπεφτε στο ποδόσφαιρο- αλλά και από την άλλη δε θέλω να χάσει η ομάδα μου. Σοφή πάντως η επιλογή των αρμοδίων να γίνει η τελευταία αγωνιστική Μ Βδομάδα. Κάποια …αδέρφια μας τώρα θα θυμούνται ότι τέτοιες άγιες μέρες κάποτε παίζανε εκεί χάμου στο final four αλλά βρέθηκε κάποιος απίθανος Ιταλός και τους έφαγε το κοκορέτσι μέσα από το στόμα. Μέχρι να ανεβάσω το ποστ θα ξέρουμε τι θα έχει γίνει, παρόλα αυτά δεν πρόκειται να αλλάξω λέξη απ' ό,τι έχω γράψει μέχρι τώρα. Και όχι για την Καλαμαριά δε στεναχωρέθηκα καθόλου. Αυτή η ομάδα είναι για τη σουπερλιγκα τόση όχληση όση και οι μικρές ομάδες της Αθήνας. Τέσπα… Αν έχει το Πάσχα κάποια αξία για μένα είναι γιατί το έχω συνδυάσει με συγκεκριμένες διαθέσεις και μουσικές, και σε αυτό αναμφισβήτητα μεγάλο ρόλο παίζει η αναγέννηση (ωρε τι κράξιμο είχε ρίξει ο αρχιεπισκοπίξ όταν είπε κάτι τέτοιο παρόμοιο ο Κωνσταντόπουλος κάποτε) όταν της φύσης γύρω μας, την οποία, ελέω hangover, και πάλι δεν μπορώ να χαρώ. Οπότε αν έχω να μοιραστώ κάτι πιο ουσιαστικό μαζί σας πέρα από ανούσιες ευχές τις υπόλοιπες και πιο σκοτεινές μέρες της Μ Βδομάδας δεν είναι τίποτα άλλο από το δεύτερο μέρος των τραγουδιών του Πάσχα, όπως τα έχω ονομάσει εγώ. Γνωστά και διαχρονικά τα περισσότερα αλλά και ορισμένες καθαρά προσωπικές επιλογές.

Καλά κοκορέτσα!

Α ναι, φέτος θα βάλω κάτω τη ντροπή μου και παρά την ηλικία μου θα πάρω μια cool λαμπάδα με τον spiderman και όχι κάποιο απλό κερί. Όχι παίζουμε!!! Εσάς τι λαμπάδα σας έφερε ή θα σας φέρει η νονά σας; Πολύ θα ήθελα να μάθω!

Click here to download CD artwork if you have Nero Cover Designer

1. Shack – Daniella
2. Bonnie "Prince" Billy - Madeleine-Mary
3. Antony & The Johnsons - For Today I Am A Boy
4. The Tiger Lillies - Snake Skin Shoes
5. Buck 65 - Cries A Girl
6. Espers – Meadow
7. Van Morrison - Beside You
8. Neil Young - A Man Needs A Maid
9. The Beatles - Eleanor Rigby
10. Nick Cave & The Bad Seeds - The Weeping Song
11. King Crimpson – Epitaph
12. U2 - Wake Up Dead Man
13. Sinéad O'Connor - You Made Me The Thief Of Your Heart

CLICK HERE TO LISTEN OR DOWNLOAD TRACKS

ΥΓ: Χεχε πάει και η Καβάλα!

CD 1: Songs Evoking Easter Moods

Click here to download CD artwork if you have Nero Cover Designer

1. Arman Méliès - Les Alizés
2. The Divine Comedy - Lost Property
3. PJ Harvey Feat. Thom Yorke - The Mess We're In
4. Placebo - The Crawl
5. Muse – Unintended
6. Jeff Buckley – Hallelujah
7. Tim Buckley - Pleasant Street
8. Leonard Cohen – Suzanne
9. Nick Drake - Three Hours
10. Barry Adamson/Nick Cave - Sweetest Embrace
11. Beck - Everybody's Gotta Learn Sometimes
12. Moby Feat. Sinéad O'Connor – Harbour
13. Grandaddy - So You'll Aim Toward The Sky

CLICK HERE TO LISTEN OR DOWNLOAD TRACKS

Yes Logo

Λοιπόν, το πήρα απόφαση. Θα αλλάξω όνομα. Δεν ξέρω αν σας το έχω πει ποτέ, αλλά για το χρήμα είμαι ικανός να κάνω οτιδήποτε. Εκτός από το να δουλέψω βέβαια. Για μια χούφτα δολάρια θα μπορούσα να σκοτώσω ή να πουλήσω σκλάβο στη Σουηδική Αραβία τον καθένα από σας που με τιμά εδώ με την παρουσία του κι ας ξέρω κατά βάθος ότι όλοι σας (λόγω έτους εκεχειρίας δεν κάνω κανένα δηκτικό σχόλιο έναντι των s, των εκει-χάμου,της δημοσιόγραφου και των οπαδών του κοτοπούλου) ανεξαιρέτως είστε καλοί ,αξιόλογοι και νοικοκυραίοι ανθρώποι και στην πραγματικότητα δε σας αξίζει τέτοια τύχη. Επειδή όμως τέτοιες ευκαιρίες δεν παρουσιάζονται εύκολα στη ζωή, αποφάσισα να κάνω κάτι πολύ πιο απλό και καθόλα νόμιμο βεβαίως-βεβαίως. Σκέφτηκα λοιπόν να αναζητήσω χορηγό και να αντικαταστήσω την παρένθεση που συνοδεύει το μπλογκικό χριστιανικό μου όνομα, δηλαδή το “(aka gang)”, με την επωνυμία του χορηγού. Θα μπορούσα, για παράδειγμα να λέγομαι bidibis adidas, bidibis JPMorgan ή ενδεχομένως και Johnny bidibis Walker. Ήδη, πρέπει να σας πω, ότι στην πραγματική ζωή από προχθές, είμαι καταχωρημένος στα δημοτολόγια και σε όλα τα επίσημα αρχεία του κρατους γενικά ως Coca-Cola Zero. Φυσικά και δεν προσδοκώ ότι με τη μετονομασία μου σε Coca-Cola Zero θα λύσω τα οικονομικά μου ζητήματα για τα επόμενα χίλια χρόνια για αυτό και αποτείνομαι σε σας ζητώντας να με βοηθήσετε να συνάψω μια νέου τύπου διαδικτυακή συνεργασία, η οποία θα μου αποφέρει πολύ περισσότερα χρήματα. Αν λοιπόν κάποιος από σας σχετίζεται με κάποιο τρόπο με μια επιχείρηση, εταιρία, όμιλο επιχειρήσεων, διεθνή οργανισμό, ίδρυμα, ΔΕΚΟ ή οτιδήποτε, ή γνωρίζει, τέλος πάντων, κάποιον άλλο που θα ήθελε να διαφημιστεί μέσω εμού, τον παρακαλώ θερμά να υποβάλει στο πεδίο των σχολίων πρόταση μετονομασίας και χρηματική προσφορά προκειμένου να συζητήσουμε τους όρους συνεργασίας.

Πριν μπείτε όμως στον κόπο να κάταθεσετε οποιαδήποτε πρόταση σας προειδοποιώ ότι uncool ονόματα ή προϊοντα και υπηρεσίες, ανεξάρτητα από το αν το όνομα τους είναι cool, θα απορρίπτονται χωρίς δεύτερη κουβέντα. Για παράδειγμα, αν λέγεστε Φυρογένης, Σαράφης από τα Τρίκαλα, Μπρακούλιας, χρώματα Berling, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, Βουλκανιζατέρ ο Βάγγος ή κάτι τέτοια άλλα φαιδρά να ξέρετε ότι δεν έχετε πολλές ελπίδες. Απορριπτέες είναι επίσης όλες οι s επωνυμίες (αυτό μας έλειπε άλλωστε), η pepsi καθώς και όλες οι ανταγωνιστικές φίρμες προς την Αδιδας. Όσο για τους αντιπροσώπους αυτοκινήτων θα πρέπει να γνωρίζουν πως αν θέλουν να προβληθούν μέσω ημών, δεχόμαστε να χρησιμοποιήσουμε ΜΟΝΟ το όνομα της εταιρίας που αντιπροσωπεύουν και όχι το δικό τους. Αν φερ’ ειπείν λέγεστε Ψιψίκας εμείς τότε θα ονομαζόμαστε Renault. Cool προτάσεις όπως McDonalds, Mastercard, HP, ΔΟΛ και γενικώς τέτοια πραματάκια που σε ανεβάζουν στην υπόληψη των άλλων είναι ιδιαίτερα εκτιμητές.

Να μην ξεχάσω επίσης ότι δια ροπάλου απαγορεύεται οποιαδήποτε ονομάζεται Naomi Klein καθώς και οι συγγενείς της μέχρι 13^ου βαθμού.

Αφού καταλήξουμε σε όνομα θα ζητήσω από τους πιο καλλιτεχνίζοντες φίλους μου να μου φτιάξουν και ένα ωραίο logo. Εννοείται ότι το καλύτερο θα επιβραβευθεί αμυδρότατα, οπότε αρχίστε τις προετοιμασίες από τώρα, διότι ο ανταγωνισμός θα είναι σκληρός και ανελέητος.

In Cod We Trust

Δεν ξέρω τι ακριβώς γιορτάζουμε την 25^η Μαρτίου, αλλά ελάχιστη σημασία έχει: αργία να ‘ναι κι ό,τι να ΄ναι! Από ό,τι έχω καταλάβει μάλλον γιορτάζουμε την ημερολογιακή σύμπτωση δύο φαινομενικά άσχετων μεταξύ τους γεγονότων, ενός θρησκευτικού και ενός εθνικού , τα οποία όμως στην πραγματικότητα συνδέονται απόλυτα μεταξύ τους, και αν τα δει κανείς με μια πιο διεισδυτική ματιά θα παρατηρήσει ότι η παρουσία του πρώτου, η γέννηση της Παναγίας δηλαδή, προοικονομεί την έλευση του δευτέρου, που πάει να πει την έναρξη της επανάστασης έναντι των «προαιώνιων» εχθρών, Τούρκων, ή την αναγέννηση του έθνους. Όπως κέρδιζε ο Κεντέρης τους μαύρους στα ταρτάν με τη συνδρομή του Τσέκου έτσι και οι πατέρες του έθνους αποφάσισαν να ξεκινήσουν τα γιουρούσια κατά των Τούρκων αυτή την Άγια μέρα ώστε να εξασφαλίσουν την άνωθεν υποστήριξη και να βγουν νικητές στο τεραίν των μαχών. Η διαφορά είναι ότι στον πόλεμο όλα επιτρέπονται ενώ στο στίβο όχι.

Κανείς θα περίμενε ότι μια εθνική γιορτή θα συμβόλιζε κάποιο χαρούμενο γεγονός, όπως για παράδειγμα την επίτευξη κάποιου υψηλού εθνικού στόχου, στην οποία θα ήταν ευπρόσδεκτοι να συμμετάσχουν όλοι ανεξαιρέτως χρώματος, φύλλου θρησκείας κτλ. Εμείς αντιθέτως αντί να γιορτάζουμε την αίσια έκβαση του πολέμου που οδήγησε στην προσδοκώμενη ανεξαρτησία και εγκαθίδρυση του σύγχρονου Ελληνικού κράτους, στην ουσία γιορτάζουμε το πολεμικό σκέλος της έναρξης της εξέγερσης έναντι της οθωμανικής αυτοκρατορίας, σα να λέμε δηλαδή ότι ακόμα έχουμε unfinished business με αυτούς ή ότι ο στόχος της 25^η Μαρτίου του 1821 δεν ήταν η απελευθέρωση αλλά η «διαρκής επανάσταση». Για αυτούς τους λόγους τις εθνικές μας επετείους, συμπεριλαμβανομένης και τις 17 Νοεμβρίου, τις βρίσκω αρκετά πολεμοχαρείς, ανούσιες, ρηχές, βαρετές και πεσιμιστικές και φυσικά η αναμονή τους δε μου δημιουργεί καμιά προσδοκία κάποιας ιδιαίτερης καλοπέρασης. Μέρες σαν όλες τις άλλες και αυτές… Να πεις ότι θα ήταν μέρες χαράς οπου θα βγαίναμε όλοι να πανηγυρίσουμε την αυθυπαρξία και την ελευθερία μας να διαθέτουμε τους εαυτούς μας όπως γουστάρει ο καθένας από μας ξεχωριστά, ενδεδυμένοι στα χρώματα της σημαίας και κουρουμπελιάζοντας μέχρι πρωίας στους δρόμους και στα μπαράκια, όπως τότε με το Euro ή στο καρναβάλι, συμπεριλαμβάνοντας στο γλέντι μας και τους άφθονους μετανάστες και τουρίστες που επιθυμούν να μοιραστούν τη χαρά μαζί μας, τότε να πεις εντάξει. Αλλά τώρα τι να περιμένεις; Την Παρέλαση; Τους ανούσιους δεκάρικους στις πλατείες και τις εκκλησίες με τα επαναλαμβανόμενα κλισέ και τις διαρκείς ανορθολογικές και αβάσιμες παρελθοντολαγνικές αναφορές στους «υπερήρωες» προγόνους μας; Ή μήπως το συνωστισμό στις καφετέριες για έναν γνήσιο τούρκικο καφέ για τους παλιότερους ή ελληνικό για τη νεολαία, aka Φραπές (sic); Χάθηκε αντι για καφέ να πίναμε μπύρες ρε παιδί μου; Τελικά με φαίνεται ότι αυτές οι γιορτές είναι μόνο για τα για να χάνουν μάθημα από το σχολείο και τα τιμημένα γηρατειά που διατηρούν ακόμα μέσα τους άσβεστο το εθνικό φρόνημα.

Τέλος πάντων, αρκετά πολυλόγησα και ακόμα δεν έφτασα στο δια ταύτα, το οποίο είναι ότι αν αξίζει κάτι από την 25^η Μαρτίου αυτό δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από την προπαρασκευή και κατανάλωση του τιμημένου μπακαλιάρου (ή βακαλάου για τους κουλτουριαραίους) και της θείας σκορδαλιάς. Όχι ότι το παραπάνω έδεσμα είναι τίποτα το σπουδαία, αλλά μιας και πρόκειται για μια ανώδυνη παράδοση που δύσκολα μπορείς να την αποφύγεις -και γιατί να το κάνεις άλλωστε;- τότε καλά είναι να αρχίσουμε προετοιμαζόμαστε από νωρίς ώστε να το απολαύσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Οι πολλοί και διάφοροι τρόποι παρασκευής και η αγωνία των νοικοκυρών για το αν ξαλμύρισε καλά το συμπαθές ψάρι ή έδεσε καλά η σκορδαλιά αλλά και ενδόμυχος ανταγωνισμός μεταξύ για το ποια πέτυχε την καλύτερη συνταγή, όταν πρόκειται για ένα διευρυμένο οικογενειακό τραπέζι, δίνουν έναν ξεχωριστό τόνο στο τραπέζι αυτής της επετείου. Εγώ βέβαια ως λιγότερο παραδοσιακός τα τελευταία χρόνια έχω καθιερώσει και επιβάλει τη συνοδεία του μπακαλιάρου με τηγανιτές πατάτες. Αναμφισβήτητα είναι πολύ πιο cool να λες ότι έφαγες fish n’ chips από ότι «μπακαλιάρο με σκορδαλιά». Και φυσικά αυτό θεωρείται μεγάλη καινοτομία στο χωριό μου και δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν ακολουθήσει το παράδειγμα μου. Φέτος μάλιστα που θα εισάγω και το salt n’ vinegar αναμένεται στην κυριολεξία να γίνει πάταγος. Δόξα τω θεώ, την κετσάπ (sic) την ξέρουμε εδώ και πολλά χρόνια, το ξύδι όμως στην πατάτα θα είναι μια νε γαστριμαργική επανάσταση, εφάμιλλη με αυτή που λανσάρισε πριν εκατό και κάμποσα χρόνια εκείνος ο παπάς από την Πάτρα. Όσο για τη σκορδαλιά, αν και την τρώω, δε μπορώ να πω ότι τρελαίνομαι. Δεν είμαι και ειδικός βέβαια διότι έχω δοκιμάσει μόνο δύο είδη σκορδαλιάς, με ψωμί και πατάτα. Έχω ακούσει βέβαια ότι σε άλλα μέρη φτιάχνουν σκορδαλιά και με άλλα υλικά όπως καρύδια, φάβα, ταραμά, σκατά, γιαούρτι με αγγουράκια ή ενδεχομένως και με άλλα. Αν γνωρίζει κάποιος καμιά συνταγή που πιστεύει ότι θα μου αρέσει πιο πολύ από αυτές με το ψωμί και την πατάτα και έχει την καλοσύνη να μου την πει, θα το εκτιμήσω ιδιαιτέρως και υπόσχομαι ότι προσπαθήσω να τη φτιάξω μόνος μου. Αϊ καλές γιορτές!

Autamata - A Drive Through The Countryside

Αγγελάκας

What Happend To Santa? We Want Answers Now

Μου τη σπάνε αυτές οι αλκυβιονίδες μέρες. Η χειρότερη εποχή του χρόνου. Ήλιος το χειμώνα! Χίλιες φορές αλπικό σκι στη Σαντορίνη ντάλα καλοκαίρι παρά αυτό το πράγμα. Πολύ κακό για την ψυχολογία, και όχι τίποτα άλλο αλλά ο Καραμανλής έβγαλε νόμο που απαγορεύει και τα ναρκωτικά! Δεξιοί…

Anyway, το θέμα μας δεν είναι αυτό όμως. Το θέμα μας είναι «που είναι ο Αη Βασίλης;». Φαντάζομαι πολλοί θα αναρωτηθήκατε τι απέγινε αυτή η ψυχή φέτος και δεν ήρθε στο τζάκι, στο δέντρο ή στις κάλτσες σας να σας αφήσει ένα δωράκι και μια καρτούλα με ευχές. Το μυστήριο λύθηκε σήμερα. Η αλήθεια είναι ότι κόλλησε κάπου στην Αγγλία τα Χριστούγεννα και δε μπόρεσε να συνεχίσει το έργο του σε άλλες χώρες ως την πρωτοχρονιά. Ο Αη Βασίλης βρέθηκε, αυτό που δεν ξέρουμε, όμως, είναι πώς κατέληξε εκεί που κατέληξε και τι μπορεί να κρύβεται πίσω από την εξαφάνισή του. Η mtryfo που βρέθηκε κοντά στα γεγονότα και έχει πληροφορίες από πρώτο χέρι, ελπίζουμε ότι θα μας δώσει μια πιο ολοκληρωμένη άποψη ως προς τις σκοτεινές πτυχές αυτού του πρωτοφανούς συμβάντος. Αρκεί βέβαια να μην έχει βάλλει το χεράκι της η ίδια σε αυτό το σκάνδαλο, γιατί ακούγεται έντονα ότι κάποιοι στην πόλη της ζήτησαν από τον Αη πρωταθλήματα και κύπελλα και κάποιοι άλλοι κίνησαν ουρανό και γη για να μη φτάσει ο μεγάλος ιεράρχης από την Καισαρεία στη χώρα μας. Δείτε το βίντεο και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.


Με αυτά και με αυτά χάσαμε και το playstation, ρε...

Bidibis's Best Music of 2007 - #1

THE APPLES IN STEREO - NEW MAGNETIC WONDER

The Sun is out

the Sun is out

so come on come on come on come on

come on come on check it out

Εντάξει, το ξέρω, η επιλογή μου είναι αιρετική, και κράξτε με όσο θέλετε. Αυτό όμως ένοιωσα ότι ήθελα να βάλω στο νούμερο 1 αυτή τη στιγμή και αυτό έβαλα. Πιθανότατα θα αναθεωρήσω στο μέλλον, αλλά σιγά τα ωά! Ελάχιστη σημασία έχει. Και όχι δεν πρόκειται να υπερασπιστώ την αξία του ή την πρωτοτυπία του, που δεν υπάρχει άλλωστε, και ούτε πρόκειται να το αντιπαραβάλω με οποιοδήποτε άλλο άλμπουμ που κατέταξα πιο χαμηλά. Ποτέ στο παρελθόν δε θα πίστευα ότι ένα shiny Indie Psychedelic Pop άλμπουμ θα μπορούσε να λάβει την πρώτη θέση στις νοητές μου λίστες κάθε χρονιά, πόσο μάλλον φέτος που έβγαλαν νέους δίσκους ορισμένα από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα των τελευταίων ετών, όπως οι Radiohead, οι White Stripes, οι Arctics, οι Interpol, οι National, αλλά και οι Smashing Pumpkins aka Billy Corgan himself –μην τους ξεχνάμε αυτούς- οι οποίοι δυστυχώς πλέον είναι πάρα πολύ δύσκολο να επανέλθουν στην κορυφή. Αν ακούσετε κάποια κομμάτια μεμονωμένα μάλλον θα τα βρείτε συμπαθητικά, ενδεχομένως να ρωτήσετε «Άγγλοι είναι;» (όχι αμερικάνοι είναι, η προεξάρχουσα μορφή της κολεκτίβας Elephant 6, που τώρα κυκλοφορούν υπό την νεοσύστατη ετικέτα του Elijah-Hobit-Wood, Simian) αλλά κατά πάσα πιθανότητα θα τα προσπεράσετε και σύντομα θα τα ξεχάσετε. Το New Magnetic Wonder όμως όταν ακούγεται ολόκληρο είναι μια ξεχωριστή εμπειρία. Ίσως πρέπει να ακούσετε πώς διαδέχεται το ένα τραγούδι το άλλο μαζί με τις ολίγων δευτερολέπτων σφήνες, instrumental ή μη, που παρεμβάλλονται ανάμεσα τους σαν χορικά μέρη από αρχαίο δράμα για να αισθανθείτε τη ρετρό γοητεία του και να καταλάβετε έστω και ένα μικρό μέρος από τα συναισθήματα που μετά βίας προσπαθώ να εκφράσω. Το New Magnetic Wonder είναι ένα πάρτι ολόκληρο. Something like a 60’ party revival. Και είπατε τίποτα για Beatles; Ναι καλά άκουσα και σίγουρα έχετε δίκιο. Οι παλαιότεροι, όσοι γνωρίζουν τη μουσική ιστορία καλά, προφανώς δε θα βρουν τίποτα συναρπαστικό εδώ. Για τους νεότερους όμως ίσως αποτελέσει ένα κίνητρο να άρουν τις προκαταλήψεις τους για την παλιά μουσική και ψάχνοντας να ανακαλύψουν πολλούς από τους καλλιτέχνες και γκρουπ των late 60’s και early 70’s, οι οποίοι λίγο ή πολύ –και με τη μεσολάβηση του πανκ αργότερα- διαμόρφωσαν τη μουσική που ακόμα και σήμερα. Το New Magnetic Wonder δε βρίσκεται στο νούμερο 1 επειδή είναι classic αλλά πολύ απλά επειδή με διασκεδάζει πάρα πολύ και κυρίως επειδή μου έδωσε πολύ περισσότερα από ό,τι περίμενα. Σα να επενδύεις ένα μικροποσό σε μια φτηνή Indie ταινία, όπως το Blair witch project, και μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα από την προβολή της να γίνεσαι πολυεκατομμυριούχος. Μόνο που εδώ δε μιλάμε για χρήματα!

The Apples In Stereo Website
MySpace
Imeem

JUST CLICK HERE

TO LISTEN

OR

DOWNLOAD

KAI

ΚΑΙ ΚΑΛΟ

2008