Radio Casbah 2

Και χθες λοιπόν, όπως και την προηγούμενη εβδομάδα, αναγκάστηκα εκτάκτως να αντικαταστήσω την Trolitsa -που από δω και πέρα θα τη φωνάζουμε Λίτσα-στη ραδιοφωνική της εκπομπή στο Radio Casbah, καθώς η ίδια ήταν απασχολημένη με το να προσποιείται τη Μάνα στα καλντερίμια της Κ και να κασμερεύει μια κύρια στην συμπρωτεύουσα που πουλούσε έπιπλα ότι θα αγοράσει έναν πανάκριβο καναπέ ενώ στην πραγματικότητα δεν είχε πρόθεση!

Τα τραγούδια της εκπομπής μπορείτε να τα τσεκάρετε εδώ.

Η εκπομπή ήταν ελαφώς νοσταλγική με τραγούδια που με άρεζε να ακούω αργά τη νύχτα ελαφρώς κουρούμπελο. Στην αρχή...

Οι Σουηδοί συνεχίζουν κάτω κανονικά.

I Would Like To Live In Sweden, When My Work Is Done

Είναι αλήθεια ότι οι Σκανδιναβικές χώρες, και δη η Σουηδία ως μεγαλύτερη και πιο φημισμένη, ασκούν τεράστια γοητεία σε όλο τον κόσμο και όχι μόνο σε μας τους νότιους, όπως θα πίστευε κανείς. Και για να μη γελιόμαστε, οι βασικότεροι λόγοι που μας κάνουν να αισθανόμαστε αυτή την έλξη είναι το «στάσου ‘μύγδαλα» και το www.swedishfanny.com . Θα ήταν άδικο όμως αν περιοριζόμασταν μόνο σε αυτούς, οι οποίοι δεν είναι παρά φαντασιώσεις που δεν ανταποκρίνονται πάντα στην πραγματικότητα (ξέρετε ,υπάρχουν και άντρες εκεί που δεν ονομάζονται όλοι Ούρσουλα!), καθώς υπάρχουν και άλλοι προφανώς πιο σημαντικοί παράγοντες που καθιστούν τη Σουηδία αντικείμενο θαυμασμού και μελέτης στα πέρατα της οικουμένης, από λαούς και χώρες που, εις μάτην, προσπαθούν έστω και σε επιμέρους σημεία να τη μιμηθούν.

Το ξακουστό σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, το υψηλό μορφωτικό και βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της, οι προωθημένες και κοινωνικά φιλελεύθερες αντιλήψεις που έχουν για τις ανθρώπινες σχέσεις, η υψηλού επιπέδου υπηρεσίες που παρέχει το κράτος, τα καλά σχολεία και πανεπιστήμια, τα αγγλικά που μιλάνε λες και είναι μητρική τους γλώσσα!, η αγαστή σχέση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, τα βραβεία Νόμπελ και κάποιοι ξακουστοί κινηματογραφιστές είναι από τα λίγα που έρχονται στο μυαλό κάποιου αδαούς σαν και εμένα που δεν πάτησε το ποδάρι του ποτέ κατά εκεί. Και ενδεχομένως κάποιοι γνώστες της Σκανδιναβικής πραγματικότητας να μη συμμερίζονται αυτή την ειδυλλιακή εικόνα, αυτό που μένει όμως ως γενική εντύπωση για τη Σουηδία και τις γειτονικές της χώρες είναι ότι εκεί συμβαίνουν πράγματα αξιόλογα , πολύ πιο σημαντικά από ό,τι θα περίμενε κανείς από τόσα μικρά πληθυσμιακά σύνολα και εκ τούτου οι θετικές κρίσεις για αυτές περισσεύουν σε σχέση με τις αρνητικές .

Αν υπάρχει μια λέξη με την οποία θα χαρακτήριζα τη Σουηδία αυτή είναι η λέξη COOL! Και πως είναι δυνατό να μη θεωρείς cool μια χώρα που παρέχει επίδομα ασθενείας και εργασιακές διευκολύνσεις σε υπήκοο της που… πάσχει, λέει, από απόλυτη εξάρτηση από τη heavy-metal κουλτούρα και μουσική; Περισσότερες πληροφορίες εδώ. Ιδέες μη σας μπαίνουν όμως ;-)

Και μιας και αναφέραμε το μέταλ ας φτάσουμε και στο κυρίως θέμα που, μας απασχολεί αποκλειστικά τον τελευταίο καιρό, το οποίο δεν είναι άλλο από τη μουσική. Γιατί και εκεί μια χαρά τα καταφέρνουν οι Σουηδοί. Πριν από μερικά χρόνια, έμαθα (δεν μεταφέρω με ακρίβεια το συμβάν αλλά κάπως έτσι έγιναν τα πράγματα), βγήκε ο παρουσιαστής των Brit Awards με ένα καρπούζι και ένα πορτοκάλι πάνω σε ένα τραπέζι τα οποία παρομοίασε με τις μουσικές βιομηχανίες τις Αμερικής και της Βρετανίας αντίστοιχα. Στη συνέχεια παίρνει ένα κουταλάκι στο χέρι του το οποίο υποτίθεται ότι ήταν κάποιο Γερμανικό γκρουπ και απευθυνόμενος στο κοινό λέει «κοιτάξτε τι μπορεί να κάνει ένα κουταλάκι στο καρπούζι και το πορτοκάλι». Χτυπά και τζίφος. Έπειτα παίρνει μια βαριοπούλα και λέει «και τώρα κοιτάξτε τι μπορεί να κάνει ένα σκανδιναβικό ποπ γκρουπ…» Χτυπά και τα συνθλίβει ολοσχερώς! Ακραίο το παράδειγμα αλλά εκείνη την εποχή είχαν κυκλοφορήσει οι Δανο-Νορβηγοί Aqua το χαζοχαρούμενο τραγουδάκι τους Barbie Girl, το οποίο κυριολεκτικά έκανε θραύση στα ραδιόφωνα και στα τσαρτς όλου του κόσμου. Φανταστείτε όμως πόσο πιο εύστοχό θα ήταν κάμποσα χρόνια νωρίτερα, στην εποχή της παντοκρατορίας των ABBA, του πρώτου και μεγαλύτερου –κατά πάσα πιθανότητα- εξαγώγιμου μουσικού προϊόντος της Σκανδιναβίας.

Οι ΑΒΒΑ κάνουν την αρχή και έκτοτε ακολουθεί μέχρι της μέρες μας πληθώρα Σουηδών μουσικών με διεθνή απήχηση, σε όλα σχεδόν τα είδη της μουσικής. Την επιτυχία των ΑΒΒΑ βεβαίως δεν την κάνει κανείς. Είναι πέρα από σίγουρο ότι εδώ και πολλά χρόνια, ακόμα και εν αγνοία σας, όλο και κάποιο Σουηδικό σχήμα σε καθημερινή βάση φτάνει από ποικίλες πηγές ψυχαγωγικών μέσων φτάνει στα αυτιά σας. Εμένα για παράδειγμα μου πήρε χρόνια για να μάθω ότι οι Roxette, που έβλεπα πιτσιρικάς στο MTV να ανεβαίνουν με τις σκάλες τον ουρανό είναι Σουηδοί. Για τους δε KENT (τη μουσική τους δεν την ξέρω καλά, αλλά από τα λίγα κομμάτια που έχω ακούσει, τους βγάζω το καπέλο) νόμιζα ότι προέρχονται από το Kent της Αγγλίας ή ότι είχαν κάποια σχέση με τη γνωστή μάρκα τσιγάρων. Τελικά Άγγλοι δεν είναι αλλά εξακολουθώ να μην ξέρω αν υπάρχει σχέση με τα τσιγάρα. Στη δεκαετία του 90 υπήρξαν και οι ΑCE OF BASE, οι οποίοι, μαθαίνω, ότι βρίσκονται σε περιοδεία και πάλι, ενώ εσχάτως ακούω σε περίεργα ραδιόφωνα και κάποιες περίεργες διασκευές παλιών τους τραγουδιών. Τους Army Of Lovers τους θυμάται κανείς; Ξέρω, ξέρω, ένοχη απόλαυση είναι αυτoί! Αλλά υπάρχουν και η Neneh Cherry , ο Eagle-Eye Cherry, ο Jay-Jay Johanson, ο Andreas Johnson και πολλοί άλλοι φυσικά.

Γενικώς κατά ‘κει βγαίνει μουσική για όλα τα γούστα. Ισχυρή μέταλ σκηνή για τους… σκληρούς, και καλή pop ή χαζή europop για τους πιο… μαλακούς ή τα μικρά τα κοριτσάκια. Με αυτά τα είδη βέβαια δε μπορώ να ασχοληθώ γιατί είμαι εντελώς άσχετος. Θα ήθελα να ρίξω την προσοχή μου, όμως, στον ευρύτερο χόρο της alternative pop/rock σκηνής όπου εκεί πραγματικότητα στην παρατηρείται ένας οργασμός ποιότητας και παραγωγής.

Κάθε μήνα ανάμεσα στα εκατοντάδες αγγλοαμερικάνικα άλμπουμ που βρίσκουν το δρόμο τους στα ράφια των δισκοπωλείων παρεισφρέουν ουκ ολίγα Σουηδικά - και κατ’ επέκταση Σκανδιναβικά (για να πούμε και του στραβού το δίκαιο όμως οι Ισλανδοί τηρουμένων των αναλογιών τους σκίζουν τους Σουηδούς). Αυτό ίσως δε γίνεται εύκολα αντιληπτό καθώς τα γκρουπς στη συντριπτική τους πλειοψηφία τραγουδάνε στα αγγλικά. Αν καταφέρει όμως να τα απομονώσει κανείς από τα υπόλοιπα θα διαπιστώσει ότι η ανάλαφρη, δροσερή και ονειρική, ενίοτε shiny και άλλοτε γλυκά μελαγχολική, μουσική τους είναι ικανή να δημιουργήσει μια πολύ ωραίο ατμόσφαιρα και να σου προκαλέσει κόλλημα χοντρό! Εγω, για παράδειγμα, κάθε φορά που θα υποπέσει στην αντίληψη κάποιο νέο γκρουπ που προέρχεται από τη Σουηδία, το τσεκάρω για μελλοντική… μελέτη, γιατί γνωρίζω ότι πολύ δύσκολα θα με απογοητεύσει. Είναι γεγονός ότι τεράστια ονόματα, όπως η Bjork στην Ισλανδία φερ’ ειπείν, δεν έχουν ξεπηδήσει από αυτή τη σκηνή, συγκροτήματα όμως όπως οι Cardigans (με την υπέροχη Nina Persson), οι Soundtrack Of Our Lives, οι Hives, οι Concretes, οι ΚΕΝΤ κα., παρότι δε θα σας αλλάξουν τη ζωή τη μέρα και τη διάθεση σίγουρα θα σας τη φτιάξουν. Και την περσινή επιτυχία των Peter, Bjorn & John's - Young Folks ποιος μπορεί να την ξεχάσει. Αλλά και δεκάδες άλλους μουσικού λιγότερου γνωστούς που δεν είναι δυνατόν να απαριθμήσω, γιατί και εγώ δεν τους θυμάμαι απ’ έξω. Πριν κανα 2-3 χρόνια δε ανακάλυψα και τους Dungen, οι οποίοι τραγουδάνε στα Σουηδικά και κατ’ εμέ είναι από τις καλύτερες νεοψυχεδελικες μπάντες με progressive διαθέσεις των τελευταίων ετών. Στα σουηδικά τα λέει και η Säkert! σε άλλο στυλ όμως.

Εν κατακλείδι πιο κάτω μπορείτε να βρείτε μια λίστα με Σουηδικά τραγούδια που ετοιμάζω από πέρσι σχεδόν, αλλά μόλις τώρα πρόκοψα να ανεβάσω. Αρχικά είχα σκοπό να βάλλω παλιότερα και πιο γνωστά ονόματα αλλά στο τέλος προέκυψε νέο και πιο φρέσκο υλικό και κατέληξα σε τούτο.

Α να μην ξεχάσω ότι και από τον ηλεκτρονικό χώρο οι Knife και οι Field είναι από τα καλύτερα που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια.

01 Mando Diao - Never Seen The Light Of Day
02 Mixtapes & Cellmates - Like Something Worth Remembering
03 Jens Lekman - Sipping On The Sweet Nectar
04 José González - Down The Line
05 Taxi Taxi! - To Hide This Way
06 Jonna Lee - Dried Out Eyes
07 Lykke Li - Little Bit
08 Taken By Trees - Too Young
09 Dungen - Familj
10 The LK - Stop Being Perfect
11 Alibi Tom - Fire
12 The Perishers - My Heart
13 Säkert! - Allt Som Är Ditt
14 Tiger Lou - Nixon
15 Northern Fields - Never Take The Beauty
16 Shout Out Louds - South America
17 Hello Saferide - Valentine's Day
18 Nina Kinert - Pets & Friends


Πατώντας εδώ, μπορείτε να ακούσετε τα τραγούδια

Radio Casbah

Justin Bua - The D.J

Στα πλαίσια της ανακωχής και της συμφωνίας περί καλής γειτονίας που συνήψαν οι δυο αντιμαχόμενες φυλές μας για το 2008 (και μόνο), η γνωστή και μη εξαιρετέα μαντάμ Τρολίτσα (ή μανταμίτσα τρολ, αν προτιμάτε) είχε την ευγενή καλοσύνη να μου παραχωρήσει χθες το μικρόφωνο της ραδιοφωνικής της εκπομπής, η οποία εκπέμπει κάθε Τρίτη τα μεσάνυχτα από της συχνότητες του ιντερνετικού ραδιοσταθμού Casbah (τη συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον γουστάρει καλή και ψαγμένη Indie pop/rock μουσική), δίνοντας μου έτσι την ευκαιρία και κάνοντας μου την τιμή να επικοινωνήσω τη μουσική μου και να συνομιλήσω με το φανατικό και απαιτητικό της ακροατήριο, τους Paperflower, WPLeftyboy, unlearn, Michael Sc κα (ανώνυμους ή κάποιους που μπορεί να ξεχνάω τώρα) Βρικολακαίοι οι περισσότεροι και από ότι κατάλαβα χαμουτζίδικης καταγωγής, κατά βάθος όμως είναι καλά παιδιά με υψηλή αισθητική και φυσικά σε καμία περίπτωση δεν αξίζουν την προκατάληψη σας μόνο και μόνο επειδή είχαν την ατυχία να είναι από κει που είναι. Σε αυτό το σημείο οφείλω να σημειώσω ότι ΔΕΝ είναι όλοι οι Αθηναίοι Ζάχοι Χατζηφωτίοι – και αυτό πρέπει να καταστεί σαφές. Ισως να είναι πολλοί και με αυξητικές τάσεις, σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι όλοι. Οι βρικολακαίοι που αναφέρω πιο πάνω εκτός του ότι είναι ωραίοι τύποι είναι και αυτοί ραδιοφωνικοί παραγωγοί και καλά θα κάνετε να τους ακούτε που και που. Η unlern νομίζω δεν έχει δική της εκπομπή, μπορείτε να βρείτε στο μπλογκ της όμως πολύ ωραίες μουσικές επιλογές. Και είναι και εκει-χάμουδανέζα, οπότε αναμείνατε ατμοσφαιρικά και όμορφα πράματα - ξενε τούτοι από τέτοια.

Για όσους ενδιαφέρονται ανέβασα τα 18κομμάτια του πρώτου και κανονικού σκέλους της εκπομπής συν το Mind Your Own Business – Delta 5 το οποίο για τεχνικούς λόγους χθες δεν μπόρεσα να παίξω!

Τα τραγούδια της εκπομπής βρίσκονται εδώ

CD 2: Songs Evoking Easter Moods

Δύσκολο να πω οτιδήποτε τέτοιες μέρες πέρα από τις τυπικές ευχές. Όντας από αυτούς που βλέπουν το ποτήρι πάντα μισοάδειο –ιδίως όταν έχει αλκοόλ μέσα- το Πάσχα για μενα είναι ήδη τελειωμένη υπόθεση και δεν περιμένω την Ανάσταση για να νοιώσω ανάταση. Τελικά η προσμονή των εορτών είναι πολύ πιο συναρπαστική από την ίδια τη μέρα της γιορτής. Η οποία και αυτή σε τελική ανάλυση 24 ώρες κρατάει. Και τώρα ακούω στο ραδιόφωνο το ελ κλάσικο της Σαλλλονίκης και από τη μια δεν είμαι σίγουρος ότι θα ήθελα να πέσει ο μπαοκ στην Α2 –θα προτιμουσα να έπεφτε στο ποδόσφαιρο- αλλά και από την άλλη δε θέλω να χάσει η ομάδα μου. Σοφή πάντως η επιλογή των αρμοδίων να γίνει η τελευταία αγωνιστική Μ Βδομάδα. Κάποια …αδέρφια μας τώρα θα θυμούνται ότι τέτοιες άγιες μέρες κάποτε παίζανε εκεί χάμου στο final four αλλά βρέθηκε κάποιος απίθανος Ιταλός και τους έφαγε το κοκορέτσι μέσα από το στόμα. Μέχρι να ανεβάσω το ποστ θα ξέρουμε τι θα έχει γίνει, παρόλα αυτά δεν πρόκειται να αλλάξω λέξη απ' ό,τι έχω γράψει μέχρι τώρα. Και όχι για την Καλαμαριά δε στεναχωρέθηκα καθόλου. Αυτή η ομάδα είναι για τη σουπερλιγκα τόση όχληση όση και οι μικρές ομάδες της Αθήνας. Τέσπα… Αν έχει το Πάσχα κάποια αξία για μένα είναι γιατί το έχω συνδυάσει με συγκεκριμένες διαθέσεις και μουσικές, και σε αυτό αναμφισβήτητα μεγάλο ρόλο παίζει η αναγέννηση (ωρε τι κράξιμο είχε ρίξει ο αρχιεπισκοπίξ όταν είπε κάτι τέτοιο παρόμοιο ο Κωνσταντόπουλος κάποτε) όταν της φύσης γύρω μας, την οποία, ελέω hangover, και πάλι δεν μπορώ να χαρώ. Οπότε αν έχω να μοιραστώ κάτι πιο ουσιαστικό μαζί σας πέρα από ανούσιες ευχές τις υπόλοιπες και πιο σκοτεινές μέρες της Μ Βδομάδας δεν είναι τίποτα άλλο από το δεύτερο μέρος των τραγουδιών του Πάσχα, όπως τα έχω ονομάσει εγώ. Γνωστά και διαχρονικά τα περισσότερα αλλά και ορισμένες καθαρά προσωπικές επιλογές.

Καλά κοκορέτσα!

Α ναι, φέτος θα βάλω κάτω τη ντροπή μου και παρά την ηλικία μου θα πάρω μια cool λαμπάδα με τον spiderman και όχι κάποιο απλό κερί. Όχι παίζουμε!!! Εσάς τι λαμπάδα σας έφερε ή θα σας φέρει η νονά σας; Πολύ θα ήθελα να μάθω!

Click here to download CD artwork if you have Nero Cover Designer

1. Shack – Daniella
2. Bonnie "Prince" Billy - Madeleine-Mary
3. Antony & The Johnsons - For Today I Am A Boy
4. The Tiger Lillies - Snake Skin Shoes
5. Buck 65 - Cries A Girl
6. Espers – Meadow
7. Van Morrison - Beside You
8. Neil Young - A Man Needs A Maid
9. The Beatles - Eleanor Rigby
10. Nick Cave & The Bad Seeds - The Weeping Song
11. King Crimpson – Epitaph
12. U2 - Wake Up Dead Man
13. Sinéad O'Connor - You Made Me The Thief Of Your Heart

CLICK HERE TO LISTEN OR DOWNLOAD TRACKS

ΥΓ: Χεχε πάει και η Καβάλα!

CD 1: Songs Evoking Easter Moods

Click here to download CD artwork if you have Nero Cover Designer

1. Arman Méliès - Les Alizés
2. The Divine Comedy - Lost Property
3. PJ Harvey Feat. Thom Yorke - The Mess We're In
4. Placebo - The Crawl
5. Muse – Unintended
6. Jeff Buckley – Hallelujah
7. Tim Buckley - Pleasant Street
8. Leonard Cohen – Suzanne
9. Nick Drake - Three Hours
10. Barry Adamson/Nick Cave - Sweetest Embrace
11. Beck - Everybody's Gotta Learn Sometimes
12. Moby Feat. Sinéad O'Connor – Harbour
13. Grandaddy - So You'll Aim Toward The Sky

CLICK HERE TO LISTEN OR DOWNLOAD TRACKS

Yes Logo

Λοιπόν, το πήρα απόφαση. Θα αλλάξω όνομα. Δεν ξέρω αν σας το έχω πει ποτέ, αλλά για το χρήμα είμαι ικανός να κάνω οτιδήποτε. Εκτός από το να δουλέψω βέβαια. Για μια χούφτα δολάρια θα μπορούσα να σκοτώσω ή να πουλήσω σκλάβο στη Σουηδική Αραβία τον καθένα από σας που με τιμά εδώ με την παρουσία του κι ας ξέρω κατά βάθος ότι όλοι σας (λόγω έτους εκεχειρίας δεν κάνω κανένα δηκτικό σχόλιο έναντι των s, των εκει-χάμου,της δημοσιόγραφου και των οπαδών του κοτοπούλου) ανεξαιρέτως είστε καλοί ,αξιόλογοι και νοικοκυραίοι ανθρώποι και στην πραγματικότητα δε σας αξίζει τέτοια τύχη. Επειδή όμως τέτοιες ευκαιρίες δεν παρουσιάζονται εύκολα στη ζωή, αποφάσισα να κάνω κάτι πολύ πιο απλό και καθόλα νόμιμο βεβαίως-βεβαίως. Σκέφτηκα λοιπόν να αναζητήσω χορηγό και να αντικαταστήσω την παρένθεση που συνοδεύει το μπλογκικό χριστιανικό μου όνομα, δηλαδή το “(aka gang)”, με την επωνυμία του χορηγού. Θα μπορούσα, για παράδειγμα να λέγομαι bidibis adidas, bidibis JPMorgan ή ενδεχομένως και Johnny bidibis Walker. Ήδη, πρέπει να σας πω, ότι στην πραγματική ζωή από προχθές, είμαι καταχωρημένος στα δημοτολόγια και σε όλα τα επίσημα αρχεία του κρατους γενικά ως Coca-Cola Zero. Φυσικά και δεν προσδοκώ ότι με τη μετονομασία μου σε Coca-Cola Zero θα λύσω τα οικονομικά μου ζητήματα για τα επόμενα χίλια χρόνια για αυτό και αποτείνομαι σε σας ζητώντας να με βοηθήσετε να συνάψω μια νέου τύπου διαδικτυακή συνεργασία, η οποία θα μου αποφέρει πολύ περισσότερα χρήματα. Αν λοιπόν κάποιος από σας σχετίζεται με κάποιο τρόπο με μια επιχείρηση, εταιρία, όμιλο επιχειρήσεων, διεθνή οργανισμό, ίδρυμα, ΔΕΚΟ ή οτιδήποτε, ή γνωρίζει, τέλος πάντων, κάποιον άλλο που θα ήθελε να διαφημιστεί μέσω εμού, τον παρακαλώ θερμά να υποβάλει στο πεδίο των σχολίων πρόταση μετονομασίας και χρηματική προσφορά προκειμένου να συζητήσουμε τους όρους συνεργασίας.

Πριν μπείτε όμως στον κόπο να κάταθεσετε οποιαδήποτε πρόταση σας προειδοποιώ ότι uncool ονόματα ή προϊοντα και υπηρεσίες, ανεξάρτητα από το αν το όνομα τους είναι cool, θα απορρίπτονται χωρίς δεύτερη κουβέντα. Για παράδειγμα, αν λέγεστε Φυρογένης, Σαράφης από τα Τρίκαλα, Μπρακούλιας, χρώματα Berling, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, Βουλκανιζατέρ ο Βάγγος ή κάτι τέτοια άλλα φαιδρά να ξέρετε ότι δεν έχετε πολλές ελπίδες. Απορριπτέες είναι επίσης όλες οι s επωνυμίες (αυτό μας έλειπε άλλωστε), η pepsi καθώς και όλες οι ανταγωνιστικές φίρμες προς την Αδιδας. Όσο για τους αντιπροσώπους αυτοκινήτων θα πρέπει να γνωρίζουν πως αν θέλουν να προβληθούν μέσω ημών, δεχόμαστε να χρησιμοποιήσουμε ΜΟΝΟ το όνομα της εταιρίας που αντιπροσωπεύουν και όχι το δικό τους. Αν φερ’ ειπείν λέγεστε Ψιψίκας εμείς τότε θα ονομαζόμαστε Renault. Cool προτάσεις όπως McDonalds, Mastercard, HP, ΔΟΛ και γενικώς τέτοια πραματάκια που σε ανεβάζουν στην υπόληψη των άλλων είναι ιδιαίτερα εκτιμητές.

Να μην ξεχάσω επίσης ότι δια ροπάλου απαγορεύεται οποιαδήποτε ονομάζεται Naomi Klein καθώς και οι συγγενείς της μέχρι 13^ου βαθμού.

Αφού καταλήξουμε σε όνομα θα ζητήσω από τους πιο καλλιτεχνίζοντες φίλους μου να μου φτιάξουν και ένα ωραίο logo. Εννοείται ότι το καλύτερο θα επιβραβευθεί αμυδρότατα, οπότε αρχίστε τις προετοιμασίες από τώρα, διότι ο ανταγωνισμός θα είναι σκληρός και ανελέητος.

In Cod We Trust

Δεν ξέρω τι ακριβώς γιορτάζουμε την 25^η Μαρτίου, αλλά ελάχιστη σημασία έχει: αργία να ‘ναι κι ό,τι να ΄ναι! Από ό,τι έχω καταλάβει μάλλον γιορτάζουμε την ημερολογιακή σύμπτωση δύο φαινομενικά άσχετων μεταξύ τους γεγονότων, ενός θρησκευτικού και ενός εθνικού , τα οποία όμως στην πραγματικότητα συνδέονται απόλυτα μεταξύ τους, και αν τα δει κανείς με μια πιο διεισδυτική ματιά θα παρατηρήσει ότι η παρουσία του πρώτου, η γέννηση της Παναγίας δηλαδή, προοικονομεί την έλευση του δευτέρου, που πάει να πει την έναρξη της επανάστασης έναντι των «προαιώνιων» εχθρών, Τούρκων, ή την αναγέννηση του έθνους. Όπως κέρδιζε ο Κεντέρης τους μαύρους στα ταρτάν με τη συνδρομή του Τσέκου έτσι και οι πατέρες του έθνους αποφάσισαν να ξεκινήσουν τα γιουρούσια κατά των Τούρκων αυτή την Άγια μέρα ώστε να εξασφαλίσουν την άνωθεν υποστήριξη και να βγουν νικητές στο τεραίν των μαχών. Η διαφορά είναι ότι στον πόλεμο όλα επιτρέπονται ενώ στο στίβο όχι.

Κανείς θα περίμενε ότι μια εθνική γιορτή θα συμβόλιζε κάποιο χαρούμενο γεγονός, όπως για παράδειγμα την επίτευξη κάποιου υψηλού εθνικού στόχου, στην οποία θα ήταν ευπρόσδεκτοι να συμμετάσχουν όλοι ανεξαιρέτως χρώματος, φύλλου θρησκείας κτλ. Εμείς αντιθέτως αντί να γιορτάζουμε την αίσια έκβαση του πολέμου που οδήγησε στην προσδοκώμενη ανεξαρτησία και εγκαθίδρυση του σύγχρονου Ελληνικού κράτους, στην ουσία γιορτάζουμε το πολεμικό σκέλος της έναρξης της εξέγερσης έναντι της οθωμανικής αυτοκρατορίας, σα να λέμε δηλαδή ότι ακόμα έχουμε unfinished business με αυτούς ή ότι ο στόχος της 25^η Μαρτίου του 1821 δεν ήταν η απελευθέρωση αλλά η «διαρκής επανάσταση». Για αυτούς τους λόγους τις εθνικές μας επετείους, συμπεριλαμβανομένης και τις 17 Νοεμβρίου, τις βρίσκω αρκετά πολεμοχαρείς, ανούσιες, ρηχές, βαρετές και πεσιμιστικές και φυσικά η αναμονή τους δε μου δημιουργεί καμιά προσδοκία κάποιας ιδιαίτερης καλοπέρασης. Μέρες σαν όλες τις άλλες και αυτές… Να πεις ότι θα ήταν μέρες χαράς οπου θα βγαίναμε όλοι να πανηγυρίσουμε την αυθυπαρξία και την ελευθερία μας να διαθέτουμε τους εαυτούς μας όπως γουστάρει ο καθένας από μας ξεχωριστά, ενδεδυμένοι στα χρώματα της σημαίας και κουρουμπελιάζοντας μέχρι πρωίας στους δρόμους και στα μπαράκια, όπως τότε με το Euro ή στο καρναβάλι, συμπεριλαμβάνοντας στο γλέντι μας και τους άφθονους μετανάστες και τουρίστες που επιθυμούν να μοιραστούν τη χαρά μαζί μας, τότε να πεις εντάξει. Αλλά τώρα τι να περιμένεις; Την Παρέλαση; Τους ανούσιους δεκάρικους στις πλατείες και τις εκκλησίες με τα επαναλαμβανόμενα κλισέ και τις διαρκείς ανορθολογικές και αβάσιμες παρελθοντολαγνικές αναφορές στους «υπερήρωες» προγόνους μας; Ή μήπως το συνωστισμό στις καφετέριες για έναν γνήσιο τούρκικο καφέ για τους παλιότερους ή ελληνικό για τη νεολαία, aka Φραπές (sic); Χάθηκε αντι για καφέ να πίναμε μπύρες ρε παιδί μου; Τελικά με φαίνεται ότι αυτές οι γιορτές είναι μόνο για τα για να χάνουν μάθημα από το σχολείο και τα τιμημένα γηρατειά που διατηρούν ακόμα μέσα τους άσβεστο το εθνικό φρόνημα.

Τέλος πάντων, αρκετά πολυλόγησα και ακόμα δεν έφτασα στο δια ταύτα, το οποίο είναι ότι αν αξίζει κάτι από την 25^η Μαρτίου αυτό δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από την προπαρασκευή και κατανάλωση του τιμημένου μπακαλιάρου (ή βακαλάου για τους κουλτουριαραίους) και της θείας σκορδαλιάς. Όχι ότι το παραπάνω έδεσμα είναι τίποτα το σπουδαία, αλλά μιας και πρόκειται για μια ανώδυνη παράδοση που δύσκολα μπορείς να την αποφύγεις -και γιατί να το κάνεις άλλωστε;- τότε καλά είναι να αρχίσουμε προετοιμαζόμαστε από νωρίς ώστε να το απολαύσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Οι πολλοί και διάφοροι τρόποι παρασκευής και η αγωνία των νοικοκυρών για το αν ξαλμύρισε καλά το συμπαθές ψάρι ή έδεσε καλά η σκορδαλιά αλλά και ενδόμυχος ανταγωνισμός μεταξύ για το ποια πέτυχε την καλύτερη συνταγή, όταν πρόκειται για ένα διευρυμένο οικογενειακό τραπέζι, δίνουν έναν ξεχωριστό τόνο στο τραπέζι αυτής της επετείου. Εγώ βέβαια ως λιγότερο παραδοσιακός τα τελευταία χρόνια έχω καθιερώσει και επιβάλει τη συνοδεία του μπακαλιάρου με τηγανιτές πατάτες. Αναμφισβήτητα είναι πολύ πιο cool να λες ότι έφαγες fish n’ chips από ότι «μπακαλιάρο με σκορδαλιά». Και φυσικά αυτό θεωρείται μεγάλη καινοτομία στο χωριό μου και δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν ακολουθήσει το παράδειγμα μου. Φέτος μάλιστα που θα εισάγω και το salt n’ vinegar αναμένεται στην κυριολεξία να γίνει πάταγος. Δόξα τω θεώ, την κετσάπ (sic) την ξέρουμε εδώ και πολλά χρόνια, το ξύδι όμως στην πατάτα θα είναι μια νε γαστριμαργική επανάσταση, εφάμιλλη με αυτή που λανσάρισε πριν εκατό και κάμποσα χρόνια εκείνος ο παπάς από την Πάτρα. Όσο για τη σκορδαλιά, αν και την τρώω, δε μπορώ να πω ότι τρελαίνομαι. Δεν είμαι και ειδικός βέβαια διότι έχω δοκιμάσει μόνο δύο είδη σκορδαλιάς, με ψωμί και πατάτα. Έχω ακούσει βέβαια ότι σε άλλα μέρη φτιάχνουν σκορδαλιά και με άλλα υλικά όπως καρύδια, φάβα, ταραμά, σκατά, γιαούρτι με αγγουράκια ή ενδεχομένως και με άλλα. Αν γνωρίζει κάποιος καμιά συνταγή που πιστεύει ότι θα μου αρέσει πιο πολύ από αυτές με το ψωμί και την πατάτα και έχει την καλοσύνη να μου την πει, θα το εκτιμήσω ιδιαιτέρως και υπόσχομαι ότι προσπαθήσω να τη φτιάξω μόνος μου. Αϊ καλές γιορτές!

Autamata - A Drive Through The Countryside