Επιστημονικό Hangover
H επιστήμη έχει κάνει τεράστια άλματα προόδου! Μένεις με το στο στόμα ανοιχτό και τα μάτια γουρλωμένα παρακολουθώντας την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους από τότε που ήταν άλογο και τετράποδο ον που έτρωγε βελανίδια μέχρι σήμερα που περπατάει στα δύο και τρώει McChicken, και κυριολεκτικά σου εξαρθρώνονται τα σαγόνια στη θέα των επιτευγμάτων του των τελευταίων πενήντα ετών. Η ανθρωπότητα πλέον έχει ανέβει για τα καλά στο υπερηχητικό, δίχως όπισθεν στο λεβιέ ταχυτήτων, όχημα της επιστήμης και ταξιδεύει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, που προοδευτικά αυξάνονται, πάνω σε μια ευθεία και λεία, αγνώστου αρχιτέκτονος, οδό, για την οποία κανένας, προς το παρόν, δε γνωρίζει αν έχει αρχή, μέση και τέλος και, φυσικά, κάποια συγκεκριμένη αιτία και σκοπό.
Ο άνθρωπος κατάφερε πολλά. Τιθάσευσε τη φύση και προσάρμοσε το περιβάλλον στα μέτρα του και τις επιθυμίες τουֹ θεράπευσε ασθένειες και αύξησε το προσδόκιμο ζωήςֹ έριξε «γέφυρες» και κατέστησε την αστραπιαία διακίνηση ανθρώπων, κεφαλαίων και προϊόντων, από τη μια άκρη του πλανήτη στη άλλη, εφικτήֹ είδε την αόρατη ύλη και δημιούργησε πολύπλοκα συστήματα τηλεπικοινωνιώνֹ έχτισε ουρανοξύστες και σπίτια βιοκλιματικάֹ ανέπτυξε την τεχνολογία: ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ρομπότ, Hi-Fi κτλֹ ψηφιοποίησε την πληροφορίαֹ κλωνοποίησε πρόβατα και μαϊμούδεςֹ έστειλε σκύλους και ανθρώπους στο φεγγάρι και μη επανδρωμένα σκάφη… στου διαόλου τη μάνα και μπλα μπλα μπλα μπλα!
Δε χρειάζεται να αναφερθούμε σε όλα τα επιτεύγματα του ανθρώπου, διότι σίγουρα θα πελαγώσουμε και δε θα μας φτάσει και ο χρόνος άλλωστε! Αναλογιζόμενοι μάλιστα και όλα τα «θαύματα» που γίνονται, σε καθημερινή βάση, στις μέρες μας στους -νέους και ακαταλαβίστικους για τον κοινό άνθρωπο- τομείς της βιοτεχνολογίας, νανοτεχνολογίας και… δε συμμαζεύεται, μένουμε ακόμα πιο ενεοί και προετοιμαζόμαστε μάλλον για ένα ακόμα πιο συγκλονιστικό μέλλον.
Πίσω όμως από τη θεαματική πρόοδο της επιστήμης κρύβεται πάντα το μεγάλο «αλλά» της ματαιότητας. Πώς είναι δυνατόν και τι νόημα έχει να ανοίγει η ανθρωπότητα νέους δρόμους στον κόσμο της γνώσης όταν δε μπορεί να επιλύσει απλά, καθημερινά και επίγεια πράγματα; Όχι δεν αναφέρομαι, όπως νομίζεις, στη φτώχεια, την οποία, έτσι κι αλλιώς, δεν έχει καμιά υποχρέωση η επιστήμη να εξαλείψειֹ αναφέρομαι όμως σε κάτι πολύ πιο απλό που σε κάνει να απορείς και να εξίστασαι και κλονίζει την εμπιστοσύνη σου στο μακραίωνο οικοδόμημα της επιστήμης. Πως είναι δυνατόν, ρε κύριε, να ξοδεύεις υπέρογκα ποσά και εργατοώρες για να αποκωδικοποιείς το NBA και να στέλνεις οχήματα έξω από το ηλιακό μας σύστημα, όταν μέχρι σήμερα, το 2007, δεν έχεις βρει ακόμη το αντίδοτο για το Hangover;
Κάτι τέτοια βλέπει ο άνθρωπος και από την οργή του λέει: «Να πάτε να πηδηχθείται κωλοεπιστήμονες εσείς και η ματαιοδοξία σας και όλες οι αισιόδοξες προβλέψεις σας. Τόσα χρόνια μας έχετε στην αναμονή και ούτε ένα μικρό χαπάκι δεν καταφέρατε να βρείτε, άθλιοι. Είστε γελοίοι και άχρηστοι και το μόνο που σας αξίζει είναι ένας αργός θάνατος από ασφυξία μέσα σε μια γούρνα γεμάτη από σκατά ελέφαντα»…
Θα μάθω αύριο-μεθαύριο αν ο πλανήτης Ουρανός έχει νερό και… χέστηκε η Φατμέ στο αλώνι!
Αν θέλετε κύριοι μου να αρχίσει ο κοσμάκης να σας παίρνει στα σοβαρά, λύστε αυτό το μείζον ζήτημα, γιατί αλλιώς όλοι θα σας παρατήσουν και θα ακολουθήσουν το εγγυημένο και ασφαλές στη μακαριότητά του κέλευσμα του Mr «επιστροφή στις ρίζες»:
Όπισθεν ολοταχώς!
