Constitutional Reform (Article 3)

1. Eπικρατούσα θρησκεία στην Eλλάδα είναι η θρησκεία της Aνατολικής Oρθόδοξης Eκκλησίας του Xριστού. H Oρθόδοξη Eκκλησία της Eλλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Kύριο ημών Iησού Xριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Mεγάλη Eκκλησία της Kωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Eκκλησία του Xριστού? τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις. Eίναι αυτοκέφαλη, διοικείται από την Iερά Σύνοδο των εν ενεργεία Aρχιερέων και από τη Διαρκή Iερά Σύνοδο που προέρχεται από αυτή και συγκροτείται όπως ορίζει ο Kαταστατικός Xάρτης της Eκκλησίας, με τήρηση των διατάξεων του Πατριαρχικού Tόμου της κθ΄ (29) Iουνίου 1850 και της Συνοδικής Πράξης της 4ης Σεπτεμβρίου 1928.

Σ’ αυτό το άρθρο θα προτείνουμε δύο διαμετρικά αντίθετες λύσεις: την ορθή και τη συμφέρουσα.

Πρώτον, ας σοβαρευτούμε επιτέλους. Επιτρέπεται ένα σοβαρό, σύγχρονο και ανεξίθρησκο κράτος να αφιερώνει στο σύνταγμά του 110 (!) λέξεις για τη σχέση εκκλησίας και πολιτείας; Αλλά κι από την άλλη, όλοι αυτοί που φωνασκούν με απειλές και κατάρες υπέρ της διατήρησης αυτού του καθεστώτος, στην ουσία διαπράττουν ύβρη απέναντι στα θεία. Είναι δυνατόν ένας ολόκληρος οργανισμός με τα πρόβατά του, ο οποίος πιστεύει ακράδαντα πως εκπροσωπεί την υπέρτατη αλήθεια και ακολουθεί εθνικά και δοξαστικά την πιο ορθή εκδοχή του χριστιανισμού, να ζητάει συνταγματική προστασία; Ποιόν φοβούνται άραγε; Θα άφηνε ποτέ ο θεός αβοήθητο τον αγαπημένο του λαό στο έλεος των ευρωλιγούρικων αρπακτικών να μηδίσει και να αλλαξοπιστήσει; Θα επέτρεπε ποτέ την αλήθεια του να μείνει χωρίς εκπροσώπηση επί της γης; Μήπως τελικά, κύριοι και κυρίες, η «πίστη» σας είναι άλλοθι για άλλα πράγματα πιο ποταπά;

Και τι πάει να πει «επικρατούσα»; Εντάξει το 90φευγα % δηλώνει Χ.Ο – χρειάζεται και επικύρωση από το δημόσιο για να γίνει αυτό το ποσοστό πιστευτό; Η γραφειοκρατία θα μας φάει…Αν αλλάξει το ποσοστό δηλαδή, πάλι συνταγματική αναθεώρηση πρέπει να κάνουμε; A όχι, ξέχασα, δε μπορεί να γίνει αυτό, διότι η Ελληνική νομοθεσία απαγορεύει τον προσηλυτισμό! Προτείνω λοιπόν τρεις βουρδουλιές στον ποπό για τους προσηλυτιστάς!

Επειδή όμως δεν είναι να τα βάζει κανείς με το κοινό αίσθημα και επειδή ο λαός μπορεί να μην είναι ακόμη έτοιμος να αποδεχθεί την κατάργηση αυτής της διάταξης, τότε ίσως θα έπρεπε να προσανατολιζόμαστε προς την πραγματική, με όλη την έννοια της λέξης, εφαρμογή του άρθρου 3. Προτείνω λοιπόν το χτίσιμο ενός τεράστιου θόλου που θα εκτείνετε από τα βόρεια σύνορα της χώρας μέχρι τα Αφρικανικά εδάφη της, κάπου μέχρι τα Κύθηρα περίπου, έτσι για να εξαγνιστούν κι αυτά, καθώς πάτησε το ποδάρι του ο Τεό εκεί και τα μαγάρισε τα έρμα! Την Κρήτη θα την αφήσουμε έξω φυσικά, διότι υπάρχει κίνδυνος με τις μπαλωθιές τους να μας τον κάνουν κόσκινο το θόλο!

Έτσι λοιπόν η Ελλάδα θα γίνει το πρώτο κράτος-ναός, και θα αποτελέσει εις τον αιώνα τον άπαντα το νούμερο ένα αντικείμενο προσοχής όλης της ημισφαιρίου, που έλεγε και η μαμά του Περικλή. Τα πλεονεκτήματα θα είναι πολλά: Θωρακίζουμε τα σύνορά, προσελκύουμε θρησκευτικό τουρισμό και ξένες επενδύσεις, συσσωρεύουμε μπόλικο χρήμα, γινόμαστε όλοι αλμπίνοι και μας παριστάνει το Hollywood ως κακούς (οι κακοί είναι πάντα πιο cool!), δε μας κουτσουλάνε τα πουλιά, δε μας πρήζουν οι μεγαλύτεροι να πηγαίνουμε στην εκκλησία, γιατί έτσι κι αλλιώς είμαστε μέσα σ’ αυτή, και πάρα πολλά άλλα που δεν προλαβαίνω να γράψω εδώ.

Ψηφίστε την καλύτερη λύση.

2. Tο εκκλησιαστικό καθεστώς που υπάρχει σε ορισμένες περιοχές του Κράτους δεν αντίκειται στις διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου.

Ok, whatever!

3. Το κείμενο της Αγίας Γραφής τηρείται αναλλοίωτο. H επίσημη μετάφρασή του σε άλλο γλωσσικό τύπο απαγορεύεται χωρίς την έγκριση της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδας και της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη.

Ξέρω έναν Λυκούργο Μ., ο οποίος διαμένει στην οδό Διδύμων Καραμανλή 84 στα Πατήσια και κρύβει στη βιβλιοθήκη του μια ανεπίσημη μετάφραση της Αγίας Γραφής, γραμμένη από τον ίδιο. Παρακαλώ την Αστυνομία τήρησης εθίμων, ηθών, παραδόσεων και θεσμών να επέμβει άμεσα, να τον συλλάβει και να στείλει το βιβλίο για καύση σε ειδική τελέτη στην Πλατεία Αριστοτέλους.

En Aranjuez Con Tu Amor

Aranjuez,
Un lugar de ensuenos y de amor
Donde u rumor de fuentes
de cristal
En el jardin parece hablar
En voz baja a las rosas

Aranjuez,
Hoy las hojas secas sin color
Que barre el viento
Son recuerdos del romance
Que una vez
Juntos empezamos tu y yo
Y sin razon olvidamos
Quiza ese amor escondido este
En un atardecer
En la brisa o en la flor
Esperando tu regreso

Aranjuez,
Hoy las hojas secas sin color
Que barre el viento
Son recuerdos del romace
Que una vez
Juntos empezamos tu y yo
Y sin razon olvidamos
En Aranjuez, amor
Tu y yo

Aranjuez,

a place of dreams and love

Where a rumour of crystal

fountains in the garden

seems to whisper to the roses

Aranjuez,

today the dry leaves without colour

Which are swept by the wind

Are just reminders of the romance we once started

And that we've forsaken without reason

Maybe this love is hidden

in one sunset

In the breeze or in a flower

Waiting for your return

Aranjuez,

today the dry leaves without colour

Which are swept by the wind

Are just reminders of the romance we once started

And that we've forsaken without reason

In Aranjuez, my love

You and I

Τώρα θα μου πείτε: μα που κολλάει ένα ερωτικό/ρομαντικό κομμάτι τη Μ. Βδομάδα;

Δεν ξέρω αλλά εμένα μου φέρνει μια ωραία μελαγχολία, ταιριαστή με το κλίμα του προσποιητού πένθους των ημερών που ζούμε. Ίσως να φταίει και η άνοιξη εδώ που τα λέμε.

Αν θες βέβαια με λίγη προσπάθεια, αφού εξαιρέσεις την Ισπανία πρώτα, η οποία μάλλον δεν κολλάει, μπορείς να δώσεις και θρησκευτική διάσταση στο κομμάτι.

Το τραγούδι μιλάει για έναν έρωτα που γεννήθηκε στο Aranjuez και έληξε άδοξα χωρίς κανένα σπουδαίο λόγο και αιτία και εκφράζει την επιθυμία –της μια πλευράς σίγουρα, ίσως και της άλλης- για επανασύνδεση.

Ε, ας πούμε και εμείς ότι θρηνούμε για τον επερχόμενο θάνατο του θεανθρώπου που μας αγάπησε ανιδιοτελώς και αγαπήθηκε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στη γη και περιμένουμε με αγωνία την επιστροφή του. Την Ισπανία και πάλι δυσκολεύομαι να την κολλήσω κάπου!

Στην πραγματικότητα όμως η Μ. Βδομάδα είναι χαρούμενη γιορτή, διότι η έκβαση της, η Κυριακή του Πάσχα, η Ανάσταση ή η Αναγέννηση της φύσης για τους ψηφοφόρους του Συνασπισμού, είναι προδιαγεγραμμένη και ετησίως επαναλαμβανόμενη, και αυτό το γνωρίζουμε από την πρώτη δημοτικού – μερικοί και πιο πριν. Μακάρι όλα τα πένθη να ήταν έτσι.

Αντίθετα οι ανθρώπινες σχέσεις, όπως αυτή του τραγουδιού, σπάνια έχουν ευτυχή κατάληξη. Μπορούμε όμως, εμπνεόμενοι από τη Μ Βδομάδα, να ελπίζουμε ότι οι επιθυμίες μας κάποτε θα μπορέσουν να ευοδωθούν . (Σε λίγο κινδυνεύω να μπλέξω και αρχαίο θέατρο με από μηχανής θεούς και τέτοια και θα τα μπουρδουκλώσω πολύ τα πράγματα…οκ ανάσα… αντιστέκομαι… φφφ τα κατάφερα).

Οπότε νομίζω ότι καλά έκανα και έβαλα το En Aranjuez Con Tu Amor, το οποίο –ιδίως η εκτέλεση των The Grimethorpe Colliery Band- μου αρέσει πολύ.

Έχω βέβαια ακόμα μια ανησυχία ότι θα βρεθεί κάποιος και θα μου πει: «ρε άσχετε, όλες αυτές οι μπούρδες που λες είναι ασύνδετες μεταξύ του» και εγώ δε θα ξέρω τι να του πω, διότι, στην πραγματικότητα, μόνο τη μουσική ήθελα να ανεβάσω! Άσε δε που μπορεί να βρεθεί και κανένας και να με πει κι αιρετικό και βλάσφημο.

Κι ακόμα να καταλάβω τι ρόλο παίζει αυτή η Ισπανία ρε γαμώτο! Help Penelope, show me around this Aranjuez place so I can grasp what the fuck it’s all about!

Όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι η μετάφραση των στίχων είναι σωστή, διότι από Ισπανικά... γρι!