Τετάρτη, 4 Απριλίου 2007

En Aranjuez Con Tu Amor

Aranjuez,
Un lugar de ensuenos y de amor
Donde u rumor de fuentes
de cristal
En el jardin parece hablar
En voz baja a las rosas

Aranjuez,
Hoy las hojas secas sin color
Que barre el viento
Son recuerdos del romance
Que una vez
Juntos empezamos tu y yo
Y sin razon olvidamos
Quiza ese amor escondido este
En un atardecer
En la brisa o en la flor
Esperando tu regreso

Aranjuez,
Hoy las hojas secas sin color
Que barre el viento
Son recuerdos del romace
Que una vez
Juntos empezamos tu y yo
Y sin razon olvidamos
En Aranjuez, amor
Tu y yo

Aranjuez,

a place of dreams and love

Where a rumour of crystal

fountains in the garden

seems to whisper to the roses

Aranjuez,

today the dry leaves without colour

Which are swept by the wind

Are just reminders of the romance we once started

And that we've forsaken without reason

Maybe this love is hidden

in one sunset

In the breeze or in a flower

Waiting for your return

Aranjuez,

today the dry leaves without colour

Which are swept by the wind

Are just reminders of the romance we once started

And that we've forsaken without reason

In Aranjuez, my love

You and I

Τώρα θα μου πείτε: μα που κολλάει ένα ερωτικό/ρομαντικό κομμάτι τη Μ. Βδομάδα;

Δεν ξέρω αλλά εμένα μου φέρνει μια ωραία μελαγχολία, ταιριαστή με το κλίμα του προσποιητού πένθους των ημερών που ζούμε. Ίσως να φταίει και η άνοιξη εδώ που τα λέμε.

Αν θες βέβαια με λίγη προσπάθεια, αφού εξαιρέσεις την Ισπανία πρώτα, η οποία μάλλον δεν κολλάει, μπορείς να δώσεις και θρησκευτική διάσταση στο κομμάτι.

Το τραγούδι μιλάει για έναν έρωτα που γεννήθηκε στο Aranjuez και έληξε άδοξα χωρίς κανένα σπουδαίο λόγο και αιτία και εκφράζει την επιθυμία –της μια πλευράς σίγουρα, ίσως και της άλλης- για επανασύνδεση.

Ε, ας πούμε και εμείς ότι θρηνούμε για τον επερχόμενο θάνατο του θεανθρώπου που μας αγάπησε ανιδιοτελώς και αγαπήθηκε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στη γη και περιμένουμε με αγωνία την επιστροφή του. Την Ισπανία και πάλι δυσκολεύομαι να την κολλήσω κάπου!

Στην πραγματικότητα όμως η Μ. Βδομάδα είναι χαρούμενη γιορτή, διότι η έκβαση της, η Κυριακή του Πάσχα, η Ανάσταση ή η Αναγέννηση της φύσης για τους ψηφοφόρους του Συνασπισμού, είναι προδιαγεγραμμένη και ετησίως επαναλαμβανόμενη, και αυτό το γνωρίζουμε από την πρώτη δημοτικού – μερικοί και πιο πριν. Μακάρι όλα τα πένθη να ήταν έτσι.

Αντίθετα οι ανθρώπινες σχέσεις, όπως αυτή του τραγουδιού, σπάνια έχουν ευτυχή κατάληξη. Μπορούμε όμως, εμπνεόμενοι από τη Μ Βδομάδα, να ελπίζουμε ότι οι επιθυμίες μας κάποτε θα μπορέσουν να ευοδωθούν . (Σε λίγο κινδυνεύω να μπλέξω και αρχαίο θέατρο με από μηχανής θεούς και τέτοια και θα τα μπουρδουκλώσω πολύ τα πράγματα…οκ ανάσα… αντιστέκομαι… φφφ τα κατάφερα).

Οπότε νομίζω ότι καλά έκανα και έβαλα το En Aranjuez Con Tu Amor, το οποίο –ιδίως η εκτέλεση των The Grimethorpe Colliery Band- μου αρέσει πολύ.

Έχω βέβαια ακόμα μια ανησυχία ότι θα βρεθεί κάποιος και θα μου πει: «ρε άσχετε, όλες αυτές οι μπούρδες που λες είναι ασύνδετες μεταξύ του» και εγώ δε θα ξέρω τι να του πω, διότι, στην πραγματικότητα, μόνο τη μουσική ήθελα να ανεβάσω! Άσε δε που μπορεί να βρεθεί και κανένας και να με πει κι αιρετικό και βλάσφημο.

Κι ακόμα να καταλάβω τι ρόλο παίζει αυτή η Ισπανία ρε γαμώτο! Help Penelope, show me around this Aranjuez place so I can grasp what the fuck it’s all about!




Όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι η μετάφραση των στίχων είναι σωστή, διότι από Ισπανικά... γρι!

4 σχόλια:

s είπε...

Μακάρι όλα τα πένθη να ήταν έτσι.

έτσι είναι όλα, ζωή και θάνατος ένα, έτσι κι αλλιώς, εμείς τα χωρίσαμε, και η αγάπη το ίδιο, θλίψη και ευτυχία μαζί

εγώ φταίω μετά που συγκινούμαι με γάμους και κηδείες μαζί, με χάλκινα να παίζουν περισσότερα beats per minute από την gabber και όμως να είναι γεμάτα μελαγχολία?

και το jul περνάει από το σκότος στο φως, αλλά το σημερινό soundtrack μου αρέσει περισσότερο από το jingle bells

g.a.n.g (fka bdb) είπε...

Καλώς τον S factor. H απορία μου είναι που μας ανακάλυψες.

Είπα «Μακάρι όλα τα πένθη να ήταν έτσι.»

Είπες «έτσι είναι όλα, ζωή και θάνατος ένα, έτσι κι αλλιώς, εμείς τα χωρίσαμε, και η αγάπη το ίδιο, θλίψη και ευτυχία μαζί»

Τα συμβολικά (π.χ ο 15Αύγουστος και το Πάσχα κτλ) ή τα υποκριτικά/τεχνητά (προϊόντα της καταπιεστικής λειτουργίας των ηθών και των εθίμων πολλών τόπων) –μα τι θα πει ο κόσμος- πένθη τα διαχωρίζω από τα πραγματικά πένθη (η όπως αλλιώς θέλεις πέστα), τα οποία είναι ψυχικές καταστάσεις και δεν ξορκίζονται με προσποιητές αλλοιώσεις της πρότερης κοινωνικής σου συμπεριφοράς. Αν δεν είσαι προτεστάντης μάλλον καταλαβαίνεις για τι είδους πένθους μιλάω. Ενδεικτικά αναφέρω ότι σε κάποια μέρη της Ελλάδας η Ανάσταση λαμβάνει χώρα στα νεκροταφεία.

«εγώ φταίω μετά που συγκινούμαι με γάμους και κηδείες μαζί»

Τα πιο ανατριχιαστικά κομμάτια της Ελληνικής Παράδοσης ίσως να είναι εκείνο που λέει «σήμερα γα σήμερα γάμος…» και τα εμβατήρια των Κηδειών και τις Μ Παρασκευής. Οι Έλληνες τελικά δεν είναι ο πιο χαρούμενος λαός όπως θέλουν να πιστεύουν………………….. Και δεν είναι μάλλον τυχαίο ότι ο Nick Cave έχει τόσο φανατικό κοινό στην Ελλάδα.

Τα μελαγχολικά τραγούδια αν μας έριχναν την ψυχική διάθεση μάλλον δε θα τα άκουγε κανείς. Αν και είναι φαινομενικά απαισιόδοξα, στην πραγματικότητα κυοφορούν μέσα τους το αίσθημα της ελπίδας και της επιθυμίας για κάθαρση. Άρα είναι οιονεί χαρούμενα. Προφανώς αν είσαι θλιμμένος δε θα καταφύγεις για παρηγοριά στις Spice Girls αλλά μάλλον στους Mazzy Star. Κάποιοι (πάρα πολύ) εξακολουθούν να βρίσκουν παρηγοριά στο Καζαντίδη. Έγω πάλι προτιμώ εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Τα σκοτεινά και πεσιμιστικά κομμάτια αν είναι πραγματικά καλά μπορώ να τα ακούσω άνετα ακόμα κι αν βρίσκομαι στην πιο τρελή χαρά. Πολλές φορές η μελαγχολία –ιδίως όταν βρέχει σε χώρες με σταθερά μεγάλη ηλιοφάνεια- είναι ποθητό συναίσθημα.

«με χάλκινα να παίζουν περισσότερα beats per minute από την gabber και όμως να είναι γεμάτα μελαγχολία?»

Καλά, αυτοί θα πρέπει να είναι σατανικοί οργανοπαίχτες! Έχω υπ’ όψιν μου κάποιους τέτοιους σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Ελλάδας, αλλά που να σε πρήζω τώρα εσένα που κατά πάσα πιθανότατα, πάνω από 50%, είσαι Αθηναίος. Αυτοί που σου λέω έχουν το 11 και εσείς το «12 κι ούτε ένα τηλεφώνημα». Άλλος πολιτισμός!

«αλλά το σημερινό soundtrack μου αρέσει περισσότερο από το jingle bells»

Σίγουρα κάτι τέτοια κομμάτια είναι καλύτερα από το «κόλινατα μπάμπου’μ, κόλιαντα».

Παρότι το κομμάτι θεωρείται ερωτικό εμένα, όπως και την πρώτη φορά που το άκουσα, εξακολουθεί να μου δημιουργεί συναισθήματα ανάλογα με το σιωπητήριο που ακούγεται στο στρατό. Αν ήμουν DJ πιθανότατα θα το έπαιζα κάθε φορά στην αυλαία του νυχτερινού μου set.

s είπε...

τα πραγματικά πένθη (η όπως αλλιώς θέλεις πέστα), τα οποία είναι ψυχικές καταστάσεις και δεν ξορκίζονται με προσποιητές αλλοιώσεις της πρότερης κοινωνικής σου συμπεριφοράς

και εγώ έτσι πίστευα/ω, αλλά έχω neurologa φίλη που επιμένει ότι προσποιητές αλλοιώσεις της κοινωνικής συμπεριφοράς σου θα προξενήσουν και αλλαγή της ψυχικής σου κατάστασης

προσπάθησε να μου το εξηγήσει με neurotransmitters αλλά επειδή δεν 'κόβει', ένα βράδυ που δεν ήθελα να βγω, ήρθε με τράβηξε με το ζόρι έξω και στο τέλος έφτιαξε και η διάθεση μου και πέρασα καλά, και έτσι μου λέει she proves her point

εγώ της είπα ότι μου την έφερε και υπάρχει bottleneck αλλά βαριέμαι να το εξηγήσω πέρα του επιφανειακού 'σιγά τι είχα, απλά λίγο πεσμένη διάθεση για να βγω έξω'

θα μπορούσα να είχα περάσει και άθλια έξω, έτσι δεν είναι?

δηλαδή είχα από μόνη μου την διάθεση να αλλάξω την ψυχική μου κατάσταση, δεν μου το προξένησε το έξω

από την άλλη μου είπε να δοκιμάσω, αν είμαι μόνη, και νοιώθω χάλι, να γελάσω χωρίς λόγο, και προσποιητά, και να επιμείνω σε αυτό, και ότι έτσι θα ξαλαφρώσω και θα γελάσω και κανονικά

ύποπτο πάλι, δεν ρίχνω κανένα κλάμα να ησυχάσω?

με νευρολόγους και ψυχολόγους δεν βγάζω άκρη, οι πρώτοι τα εξηγούν όλα με ηλεκτρικά σήματα στον εγκέφαλο ή δεύτεροι γίνονται πολύ ενοχλητικοί με το να επιμένουν να (ξαν)ανακαλύψεις το παρελθόν σου

μάλλον το ότι καθιερώθηκαν τα υποκριτικά/τεχνητά πένθη/αναγεννήσεις που αναφέρεις έχει σχέση με την προσέγγιση που προτείνουν και οι δύο παραπάνω επιστήμες

ενώ τα πραγματικά πένθη είναι πιο κοντά στη μουσική, στην τέχνη/έκφραση γενικώς

η απλώς ανήκουμε στην κατηγορία ΄προτιμώ να πενθώ μόνος'

Τα σκοτεινά και πεσιμιστικά κομμάτια αν είναι πραγματικά καλά μπορώ να τα ακούσω άνετα ακόμα κι αν βρίσκομαι στην πιο τρελή χαρά.

ειδικά τότε θα έλεγα

Πολλές φορές η μελαγχολία –ιδίως όταν βρέχει σε χώρες με σταθερά μεγάλη ηλιοφάνεια- είναι ποθητό συναίσθημα.

ωραίo, με κάνει να νοιώθω καλύτερα, δεν είναι ο γυαλός στραβός :)

Τα πιο ανατριχιαστικά κομμάτια της Ελληνικής Παράδοσης ίσως να είναι εκείνο που λέει «σήμερα γα σήμερα γάμος…» και τα εμβατήρια των Κηδειών και τις Μ Παρασκευής. Οι Έλληνες τελικά δεν είναι ο πιο χαρούμενος λαός όπως θέλουν να πιστεύουν………………….. Και δεν είναι μάλλον τυχαίο ότι ο Nick Cave έχει τόσο φανατικό κοινό στην Ελλάδα.

να προσθέσω κάτι εντελώς ανατριχιαστικά νησιώτικα παραμύθια, τα κατά κόρον ασπρόμαυρα, καταθλιπτικά βιντεοκλιπ ελληνικών συγκροτημάτων (μερικών, οκ), και ο nick cave πετυχημένο παράδειγμα, και ένα σωρό άλλα, από mogwai μέχρι portishead, trespassers williams και πραγματικά δεν έχω αναφέρει παρά κάπως άσχετα συγκροτήματα, γιατί υπάρχουν ένα σωρό και πιο δημοφιλή

καλά το ότι φοράνε όλες οι γιαγιάδες μαύρα που το πας?

Ενδεικτικά αναφέρω ότι σε κάποια μέρη της Ελλάδας η Ανάσταση λαμβάνει χώρα στα νεκροταφεία.

θα προσπαθήσω να βγάλω φωτογραφίες φέτος, πολύ ωραίο έθιμο

Αυτοί που σου λέω έχουν το 11 και εσείς το «12 κι ούτε ένα τηλεφώνημα».

LOL...να σαι καλά

g.a.n.g (fka bdb) είπε...

"θα προξενήσουν και αλλαγή της ψυχικής σου κατάστασης'

Προφανώς ισχύει και αυτό αλλά αν η "τεθλιμμένη" χήρα είναι έξυπνη μπορεί να προσποιηθεί και την ψυχική της κατάσταση για να εκμεταλλευτεί καταστάσεις.

Η υποκρισία είναι μάλλον περισσότερο κοινωνική και έχει να κάνει με τα χαζά μας έθιμα και τη θρησκοληψία.

Πάντως ου μπλέξεις με ψυχολόγους!

"καλά το ότι φοράνε όλες οι γιαγιάδες μαύρα που το πας?"

Πρώτη φορα που έγραψα σε μπλογκ αυτό το θέμα έθιξα.

"θα προσπαθήσω να βγάλω φωτογραφίες φέτος, πολύ ωραίο έθιμο"

Καλά ρε φίλε, η Μάγια τσοκλη είσαι; Που θα τρέχεις Πασχαλιάτικα στα κατσάβραχα!